Ka një pyetje që shumë njerëz e bëjnë çdo ditë, por rrallë e thonë me zë: pse nuk ka vend për njerëzit me shkollë, pikërisht aty ku duhet të ishin?
Studion vite. Investon kohë, para, energji. Merr një diplomë, trajnohesh, përpiqesh të ndërtosh eksperiencë… dhe pastaj përballesh me një realitet ku shpesh përgjigjja nuk është as “po”, as “jo”. Është ajo përgjigjja diplomatike që të mban pezull: “Do të të kontaktojmë”, “do ta shohim”, “për momentin nuk kemi një pozicion”.
Dhe ti pret.
Pret ndërsa faturat vazhdojnë. Ndërsa shpenzimet rriten. Ndërsa çdo ditë duhet të luftosh për të siguruar atë që për një njeri me arsim dhe aftësi duhet të ishte një mundësi normale për të punuar.
Dhe këtu lind padrejtësia më e madhe: nuk është vetëm çështje pune. Është çështje vlere.
Sepse një shoqëri që i thotë të riut “shkollohu” dhe më pas nuk i hap dyert, krijon një kontradiktë të dhimbshme.
Dhe pastaj vjen një tjetër betejë: trupi, pamja, format, mënyra si dukesh. Sikur përpara aftësive të tua duhet të kalosh një tjetër provim: a përshtatesh me atë që dikush pret të shohë?
Por njeriu nuk është CV-ja e tij. Nuk është pesha. Nuk është beli. Nuk është numri i ndjekësve. Dhe nuk duhet të jetë as fytyra që i përshtatet një standardi.
Nuk kërkojmë privilegj. Kërkojmë mundësi.
Sepse lodhja e përditshme nuk duket gjithmonë në fotografi. As netët kur mendon si do t’ia dalësh. As paratë që mungojnë. As telefonatat që nuk vijnë. As gjithë ato “jo” që nuk thuhen kurrë hapur.
Dhe ndoshta pyetja që duhet t’u bëjmë institucioneve, kompanive dhe vetes është shumë e thjeshtë:
A po ndërtojmë një shoqëri ku vlerësohet ajo që di të bësh, apo një shoqëri ku duhet të dish edhe kë të njohësh, si të dukesh dhe sa mirë të përshtatesh për të pasur një vend?
Sepse diploma pa mundësi është zhgënjim.
Puna pa dinjitet është lodhje.
Dhe një shoqëri që i mëson njerëzit të heshtin për padrejtësinë, nuk mund të pretendojë se po ecën përpara.
Opinion nga Elisa Kocaqi, gazetare
