Ka diçka më të fortë se vapa e gushtit. Më të fortë se asfalti që digjet nën këmbë, më të fortë se djersa që rrëshqet në ballë. Quhet vendosmëri.
Sot është dita e 68-të e rezistencës. Gjashtëdhjetë e tetë ditë nuk janë më një reagim i çastit. Janë një mesazh. Janë një kujtesë se kur njerëzit zgjedhin të mos heshtin, koha nuk matet më me kalendar, por me qëndrueshmëri.
Temperaturat mund të arrijnë rekorde, por ka temperatura që nuk maten nga termometri. Janë ato që vlojnë në ndërgjegjen e një populli. Janë ato që ndezin shpresën, revoltën dhe bindjen se zëri nuk shuhet nga dielli.
Një pushtet mund të llogarisë ditët, por nuk mund të masë durimin e qytetarëve. Mund të presë që lodhja të bëjë punën e saj, por historia ka treguar se idealet nuk treten nga rrezet e diellit. Përkundrazi, shpesh janë farkëtuar pikërisht nën to.
Asfalti digjet. Ajri rëndon. Por ka njerëz që zgjedhin të qëndrojnë. Dhe ky është simboli më i fortë i një proteste: jo numri i orëve në shesh, por forca për t’u kthyer përsëri të nesërmen.
Në fund, nuk do të kujtohen temperaturat e këtij gushti. Do të kujtohet nëse qytetarët patën guximin të qëndronin në këmbë kur ishte më e vështirë. Sepse rezistenca nuk është hija ku fshihesh nga dielli. Rezistenca është të ecësh drejt tij, me bindjen se drita e së vërtetës djeg më fort se çdo vapë vere.
Elisa Kocaqi
Gazetare
