Në shumë vende të botës, kafeja pihet me nxitim. Dikush e merr me vete rrugës për në punë, dikush e mbaron për 5 minuta. Por në Shqipëri, kafeja është një tjetër histori. Këtu një “po pimë një kafe” mund të zgjasë një orë… ose tre.
Dhe e vërteta është se shqiptarët nuk dalin vetëm për kafen. Dalin për muhabetin, për të qeshurat, për hallet, për të sharë pak politikën, për të folur për jetën, për të parë njerëzit që kalojnë e për të marrë frymë mes ritmit të lodhshëm të ditës.
Në tavolinat shqiptare zgjidhen debate, lindin miqësi, pajtohen njerëz, ndahen histori dashurie dhe nganjëherë merren edhe vendime të rëndësishme. Kafeja shpesh mbetet aty duke u ftohur, sepse më e rëndësishme bëhet biseda.
Ka diçka shumë njerëzore tek kjo traditë. Në një kohë kur bota po ecën me vrap, shqiptari ende gjen kohë të thotë: “Ulu pimë një kafe.” Dhe ndoshta kjo është një nga gjërat më të bukura që kemi ruajtur.
Sepse për ne, kafeja nuk është thjesht pije. Është ritual, shoqëri dhe pak arratisje nga stresi i përditshëm.
