Këto ditë Shqipëria po jeton sërish mes deklaratash, akuzash, protestash, debatesh dhe shumë zhurme.
Por larg kamerave është një Shqipëri tjetër.
Ajo e njerëzve që dalin në mëngjes për të punuar, që bëjnë llogaritë para se të blejnë, që presin një shërbim nga shteti dhe që çdo muaj pyesin veten nëse do t’ia dalin deri në fund.
Dhe këtu mendoj se duhet të ndalemi pak.
Sepse qytetari nuk ha deklarata.
Nuk paguan faturat me premtime.
Nuk rrit fëmijët me akuza politike.
Ai kërkon një gjë shumë të thjeshtë: të dijë se kush mban përgjegjësi.
Nuk më intereson kush bërtet më fort. Më intereson kush jep përgjigje.
Nuk më intereson kush del më bukur në kamera. Më intereson çfarë mbetet pasi kamerat fiken.
Qeveria duhet të përgjigjet për atë që bën. Opozita duhet të përgjigjet për mënyrën se si e kundërshton. Institucionet duhet të bëjnë punën e tyre. Dhe qytetari nuk duhet të detyrohet të zgjedhë mes “tanëve” dhe “atyre”.
Sepse Shqipëria nuk është pronë e asnjë partie.
Është shtëpia e të gjithëve.
Dhe ndoshta problemi ynë më i madh nuk është se kemi shumë debate.
Është se kemi filluar të mësohemi me debatet dhe të harrojmë të kërkojmë rezultatet.
Populli nuk kërkon mrekulli.
Kërkon drejtësi, përgjegjësi dhe një jetë pak më normale.
Dhe kjo, në fund të fundit, nuk është kërkesë politike.
Është kërkesë qytetare.
