Ka momente kur heshtja e institucioneve flet më shumë se çdo deklaratë politike. Dhe kur studentët dalin në protestë, pyetja që duhet të shtrojmë nuk është thjesht kush qëndron pas tyre, por çfarë i ka shtyrë të dalin në rrugë.
Shqipëria nuk ka mungesë fjalimesh për rininë, as premtime për një të ardhme më të mirë. Ajo që shpesh mungon është përputhja mes fjalëve dhe realitetit. Të rinjtë nuk mund të përmenden si shpresa e vendit vetëm në ditë festash apo në fushata politike. Ata duhet të dëgjohen edhe kur kërkojnë llogari, edhe kur ngrenë zërin, edhe kur vënë në pikëpyetje mënyrën se si funksionojnë institucionet.
Protesta e studentëve duhet parë me seriozitet, pa paragjykime dhe pa u kthyer menjëherë në një betejë politike. Çdo përpjekje për ta reduktuar zërin e tyre në interesa të caktuara rrezikon të largojë vëmendjen nga thelbi: shqetësimet që i kanë nxjerrë në rrugë dhe përgjegjësia për t’u dhënë atyre përgjigje.
Kjo nuk do të thotë se çdo kërkesë duhet pranuar pa diskutim. Do të thotë se çdo kërkesë meriton të dëgjohet, të shqyrtohet dhe të marrë një përgjigje të argumentuar. Ky është dallimi mes një institucioni që thjesht administron situata dhe një institucioni që kupton përgjegjësinë e tij ndaj qytetarëve.
Në një vend ku të rinjtë duhet të shohin mundësi për të ardhmen e tyre, çdo protestë është një arsye për të reflektuar. Çfarë nuk po funksionon? Ku kanë dështuar komunikimi dhe besimi? Dhe mbi të gjitha, a jemi të gatshëm t’i dëgjojmë të rinjtë edhe kur mesazhi i tyre nuk na pëlqen?
As politika nuk duhet ta shfrytëzojë pakënaqësinë e tyre për interesa të ditës, as institucionet nuk duhet ta trajtojnë protestën si një shqetësim që duhet të kalojë sa më shpejt. Zëri qytetar nuk është pengesë për demokracinë. Është një nga provat më të rëndësishme të saj.
Sot janë studentët që kërkojnë vëmendje. Nesër mund të jenë qytetarë të tjerë, të lodhur nga pritja, nga premtimet dhe nga mungesa e përgjigjeve konkrete. Prandaj, kjo situatë nuk duhet parë vetëm si një episod i radhës, por si një moment që kërkon përgjegjësi nga të gjitha palët.
Sepse një shtet i fortë nuk është ai që nuk përballet me protesta. Është ai që ka guximin të dëgjojë kritikën, të pranojë problemet dhe të dëshmojë me veprime se qytetarët kanë rëndësi.
Studentët nuk kërkojnë që vendi të ndalet për ta. Kërkojnë që vendi të mos ecë përpara duke i lënë pas.
Elisa Kocaqi
Gazetare
