Unë jam një nga ata breza që i kam jetuar të dyja kohët.
Kam njohur ditët kur nuk kishim telefona në dorë, kur lojërat ishin jashtë shtëpisë, kur mblidheshim në lagje, luanim deri sa të na thërrisnin prindërit të ktheheshim në shtëpi.
Nuk kishim internet për të na treguar çfarë bënin të tjerët. Nuk kishim rrjete sociale për të matur veten me jetën e dikujt tjetër. Kishim më pak, por ndoshta e shijonim më shumë atë që kishim.
Pastaj erdhi epoka dixhitale.
Telefoni u bë pjesë e dorës. Interneti u bë pjesë e jetës. Bota u afrua me një klikim. Mësuam, punuam, komunikuam dhe krijuam mundësi që dikur as nuk i imagjinonim.
Por diku gjatë rrugës, duket sikur humbëm diçka.
Humbëm bisedat pa ekran. Humbëm durimin. Humbëm pak nga qetësia. Filluan të na interesonin më shumë jetët që shohim në ekran sesa ajo që po ndodh përballë nesh.
Sot mund të kemi qindra miq online dhe të ndihemi vetëm.
Mund të komunikojmë gjithë ditën dhe të mos i themi dot dy fjalë dikujt që kemi pranë.
Mund të fotografojmë çdo moment, por të harrojmë ta jetojmë.
Dhe ndonjëherë pyes veten:
Si u katandisëm kështu?
Ndoshta problemi nuk është teknologjia.
Ndoshta problemi është se harruam ta përdorim atë pa lejuar që ajo të na përdorë ne.
Unë jam me fat që i kam njohur të dyja botët.
Kam luajtur jashtë shtëpisë dhe sot punoj online. Kam njohur heshtjen pa internet dhe zhurmën e rrjeteve sociale.
Prandaj nuk dua të kthehem pas.
Dua vetëm të mos harrojmë atë që ishim, ndërsa vrapojmë drejt asaj që po bëhemi.
Sepse teknologjia mund të na afrojë me gjithë botën…
por vetëm ne vendosim nëse do të largohemi nga njëri-tjetri.
