Nga Elisa Kocaqi
Ka shumë arsye pse e kam menduar, herë pas here, largimin nga vendi im. Jo sepse nuk e dua Shqipërinë, por sepse ndonjëherë është e dhimbshme të duash një vend që nuk të jep gjithmonë hapësirën për të jetuar, punuar dhe ecur përpara me dinjitet.
Të jesh grua në Shqipëri nuk është e lehtë. Të jesh një grua që kërkon të ndërtojë karrierën e saj, të ketë zërin e vet, të mos varet nga askush dhe të mos bëjë kompromise me parimet, shpesh është edhe më e vështirë.
Si gazetare, kam zgjedhur një profesion që kërkon guxim, këmbëngulje dhe përgjegjësi. Por në këtë rrugë, pyetja nuk duhet të jetë vetëm sa e aftë je, sa shumë punon apo çfarë mund të japësh. Pyetja është: A po vlerësohesh për atë që di dhe për punën që bën, apo duhet të përballesh edhe me paragjykime, interesa dhe pritshmëri që nuk kanë lidhje me profesionin tënd?
Në një shoqëri ku flitet shumë për meritokracinë, por ku gratë ende përballen me paragjykime, abuzime dhe presion për të provuar vazhdimisht vlerën e tyre, rruga drejt suksesit nuk është gjithmonë e barabartë. Për një grua, ndonjëherë nuk mjafton të jesh profesioniste. Duhet të jesh e fortë përballë komenteve, e kujdesshme përballë premtimeve dhe e vendosur të mos lejosh askënd të të bëjë të besosh se dinjiteti yt është çmim që duhet paguar për një mundësi pune.
Puna nuk duhet të jetë një provë e vazhdueshme e karakterit të një gruaje, as një terren ku ajo duhet të mbrojë dinjitetin për të fituar atë që meriton me aftësitë e saj.
Gazetaria, në veçanti, kërkon pavarësi. Por sa e lehtë është të jesh e pavarur kur përpiqesh të ndërtosh diçka nga e para, kur mundësitë nuk vijnë gjithmonë në bazë të meritës dhe kur puna që bën nuk shpërblehet domosdoshmërisht në raport me përkushtimin që kërkon?
Sa e vështirë është të investosh kohë, dije dhe energji, të krijosh një hapësirë tënden, të përpiqesh të dëgjosh zërin e qytetarëve dhe njëkohësisht të mendosh se si do ta mbash gjallë punën tënde, pa hequr dorë nga parimet?
Këto nuk janë vetëm dilema personale. Janë pyetje që duhet t’ia bëjmë një shoqërie që kërkon nga gratë të jenë të zonjat, të pavarura dhe të suksesshme, por që jo gjithmonë u krijon kushtet për t’u bërë të tilla.
Dhe kur flasim për abuzimin, duhet të kemi guximin ta shohim në të gjitha format e tij: jo vetëm atë që lë shenja të dukshme, por edhe presionin, shfrytëzimin, poshtërimin dhe përdorimin e pozitës për të vendosur tjetrin përballë zgjedhjeve që nuk duhet të ekzistojnë në një marrëdhënie profesionale.
Nuk dua ta paraqes Shqipërinë vetëm me ngjyrat e errëta. Këtu ka njerëz të mirë, gra të jashtëzakonshme, profesionistë që punojnë me ndershmëri dhe histori që të bëjnë të besosh se ndryshimi është i mundur. Por dashuria për vendin nuk duhet të na verbojë ndaj problemeve të tij. Përkundrazi, duhet të na japë guximin për t’i thënë ato me zë të lartë.
Nuk është tradhti ta mendosh largimin. Nuk është dobësi të kërkosh një jetë ku puna jote vlerësohet, ku kufijtë e tu respektohen dhe ku nuk ke nevojë të luftosh çdo ditë për të provuar se e meriton vendin që ke fituar.
Ndonjëherë, nuk dëshiron të largohesh nga vendi yt. Dëshiron të largohesh nga lodhja që të shkakton përpjekja për të ndërtuar një të ardhme brenda tij.
Dhe ndoshta kjo është pjesa më e dhimbshme: kur largimi nis të duket si një mundësi për të jetuar më qetë, ndërsa qëndrimi kthehet në një përpjekje të vazhdueshme për të mos humbur veten.
Unë dua të besoj se një grua mund të ndërtojë karrierën e saj në Shqipëri pa u detyruar të zgjedhë mes suksesit dhe dinjitetit. Dua të besoj se një gazetare mund të ecë përpara përmes punës, ideve dhe profesionalizmit të saj. Dua të besoj se vajzat që vijnë pas nesh nuk do të duhet të bëjnë të njëjtat beteja për të fituar të njëjtat të drejta.
Sepse Shqipëria nuk ka nevojë që gratë e saj të largohen për të gjetur vlerësimin që meritojnë. Ka nevojë të krijojë kushtet që ato të qëndrojnë, të punojnë, të guxojnë dhe të ndërtojnë të ardhmen e tyre pa frikë e pa kompromise me dinjitetin.
Nuk dua të largohem sepse nuk e dua vendin tim. Dua të jetoj në një vend ku dashuria për të nuk më kërkon të sakrifikoj veten.
