Opinion nga Elisa Kocaqi
Mos ma prekni Shqipërinë! Mos ma prekni atë tokë që mban lotët e nënave, sakrificat e prindërve, ëndrrat e të rinjve dhe shpresën e një populli që, pavarësisht gjithçkaje, ende beson se mund të jetojë më mirë në vendin e vet.
Shqipëria nuk është pronë e askujt. Nuk është e një partie, e një kryeministri, e një pushteti apo e një grushti njerëzish që mendojnë se mund ta trajtojnë si pronën e tyre. Shqipëria është e qytetarëve të saj. E atyre që punojnë, që vuajnë, që paguajnë taksat, që rrisin fëmijët me sakrifica dhe që, edhe kur zhgënjehen, nuk reshtin së shpresuari.
Mos ma prekni Shqipërinë, duke u marrë të ardhmen të rinjve!
Mos ua shuani ëndrrat atyre që duan të studiojnë, të punojnë e të ndërtojnë jetën këtu. Mos i detyroni të shohin emigrimin si të vetmen rrugë drejt një të ardhmeje më të mirë. Një vend që humbet rininë, humbet një pjesë të së ardhmes së vet.
Dhe kur të rinjtë ngrihen, kur studentët dalin me zërin e tyre dhe kërkojnë ndryshim, detyra jonë është t’i dëgjojmë. Jo t’i përçmojmë. Jo t’i etiketojmë. Jo t’i shohim si kundërshtarë. Pyetja që duhet t’i bëjmë vetes nuk është pse po protestojnë, por çfarë i ka çuar deri këtu.
Një rini që kërkon të ardhmen e saj nuk duhet të jetë arsye për frikë, por arsye për reflektim.
Unë besoj te fjala, te guximi për të ngritur zërin dhe te e drejta për të kërkuar llogari. Besoj se dashuria për atdheun nuk matet me flamujt që valëvitim, por me atë që bëjmë për njerëzit që jetojnë nën atë flamur.
Nuk mund ta duash Shqipërinë vetëm kur gjithçka shkon mirë. Duhet ta duash edhe kur të dhemb, kur zhgënjehesh, kur sheh padrejtësi dhe kur ndihesh i pafuqishëm përballë problemeve që kërkojnë zgjidhje.
Të duash vendin tënd nuk do të thotë të heshtësh. Do të thotë të kujdesesh për të, të kritikosh atë që duhet ndryshuar dhe të mos heqësh dorë nga e drejta për të kërkuar një jetë më të mirë.
Unë nuk dua një Shqipëri ku njerëzit të kenë frikë të flasin. Dua një Shqipëri ku qytetari të ndihet i dëgjuar, ku i riu të ketë mundësi dhe ku askush të mos ndihet i huaj në vendin ku ka lindur.
Nuk dua që urrejtja të zëvendësojë arsyen dhe as dhuna të zëvendësojë fjalën. Dua drejtësi, përgjegjësi, dinjitet dhe respekt për çdo qytetar.
Sepse Shqipëria nuk është thjesht një emër në hartë. Është shtëpia jonë. Është kujtimi i të parëve, lodhja e prindërve tanë dhe e ardhmja e fëmijëve që ende nuk kanë lindur.
Mos ma prekni Shqipërinë, duke i prekur dinjitetin popullit të saj. Mos ia vidhni shpresën rinisë. Mos e ngatërroni atdheun me pushtetin.
Pushtetet ndryshojnë. Emrat ndryshojnë. Qeveritë vijnë dhe ikin. Por Shqipëria mbetet, bashkë me plagët dhe shpresat e njerëzve të saj.
Dhe unë dua ta shoh këtë vend të ngrihet jo mbi frikën, por mbi dinjitetin; jo mbi heshtjen, por mbi fjalën e lirë; jo mbi ndarjen, por mbi përgjegjësinë ndaj njëri-tjetrit.
Sepse Shqipëria nuk ka nevojë për njerëz që e duan vetëm me fjalë. Ka nevojë për njerëz që nuk e braktisin kur ajo ka më shumë nevojë për ta.
Mos ma prekni Shqipërinë!
Ajo është më e madhe se çdo pushtet dhe më e çmuar se çdo interes.
