Humbja e një njeriu të dashur është një nga plagët më të forta që mund të përjetojë shpirti. Nuk ka rëndësi sa i fortë je, sa buzëqesh para të tjerëve apo sa mundohet ta mbushësh ditën me punë dhe njerëz — dhimbja gjen gjithmonë një moment për të trokitur sërish.
Shpesh njerëzit mendojnë se “koha shëron”, por e vërteta është se koha nuk e fshin mungesën. Ajo vetëm të mëson si të jetosh me boshllëkun. Ka ditë kur ndihesh mirë dhe mendon se po e merr veten, e më pas një kujtim, një foto, një zë apo një vend të rikthen aty ku dhemb më shumë.
Psikologët thonë se hapi i parë për të rimarrë veten është të mos luftosh me dhimbjen. Të qash nuk është dobësi. Të mungojë dikush nuk është dramë. Është dashuri që nuk gjen më vend ku të shkojë.
Mbajtja e emocioneve brenda vetes vetëm e rëndon shpirtin. Ndaj këshillohet të flasësh me njerëzit e afërt, të mos izolohesh dhe të mos e detyrosh veten të dukesh mirë kur nuk je. Shërimi emocional nuk ka afat dhe secili e përjeton ndryshe.
Një tjetër mënyrë për ta kaluar dhimbjen është të vazhdosh jetën pa faj. Shumë njerëz ndihen keq kur buzëqeshin sërish pas një humbjeje, sikur po “harrojnë” personin që nuk është më. Por të vazhdosh të jetosh nuk do të thotë të harrosh. Do të thotë të mbash kujtimin me vete dhe të ecësh përpara.
Në fund, humbjet nuk na bëjnë më të ftohtë — na bëjnë më njerëzorë. Na mësojnë sa e rëndësishme është të duam fort, të falim më shumë dhe të mos lëmë fjalët e zemrës për nesër.
