Nga Elisa Kocaqi
I dua sytë e mi, sepse kanë parë shumëçka, por mbi të gjitha kanë parë dhimbjen e një populli që kërkon drejtësi.
Sot, shumëkush pyet: Pse studentët nuk po dalin më në rrugë si në fillim? Pse protestat nuk kanë më të njëjtën masë? A u shua zëri i të rinjve?
Jo! Unë nuk besoj se të rinjtë e humbën guximin. Unë besoj se shumë prej tyre u lënduan, u goditën, u tërhoqën zvarrë dhe u përballën me një forcë që duhej të ishte aty për t’i mbrojtur, jo për t’i frikësuar.
Kur një i ri del në rrugë për të kërkuar të drejtat e tij dhe kthehet në shtëpi me dhimbje, plagë e zhgënjim, nuk mund të presim që të nesërmen të jetë sërish aty, sikur asgjë të mos ketë ndodhur.
Por mos e ngatërroni lodhjen me frikën. As heshtjen me dorëzimin!
Ndonjëherë, padrejtësia nuk të mposht vetëm fizikisht. Të lodh shpirtërisht. Të bën të pyesësh veten: A ia vlen të luftosh, kur askush nuk të dëgjon? Çfarë kuptimi ka të protestosh, kur pushteti nuk lëviz as pas zemërimit, as pas thirrjeve dhe as pas dhunës që shoqëron protestën?
Dhe pikërisht këtu qëndron rreziku më i madh: kur njerëzit fillojnë të besojnë se asgjë nuk ndryshon.
Një qeveri nuk mund të pretendojë se gjithçka është normale vetëm sepse rrugët nuk janë më aq të mbushura. Mungesa e turmave nuk do të thotë se janë zhdukur arsyet e protestës. As heshtja e një të riu nuk do të thotë se ai e pranoi padrejtësinë.
Demokracia nuk matet vetëm me numrin e njerëzve në shesh, por edhe me mënyrën se si pushteti u përgjigjet kërkesave të tyre.
Studentët nuk duhet të mbeten vetëm. Asnjë i ri nuk duhet të paguajë me sigurinë e tij personale çmimin e kërkimit të së drejtës. Protesta paqësore është e drejtë dhe dhuna ndaj protestuesve duhet të hetohet e të mbahet përgjegjësi për të.
Por sot, më shumë se kurrë, kemi nevojë të mos humbasim shpresën.
Shqipëria nuk ndryshon brenda një dite. Drejtësia nuk vjen gjithmonë aq shpejt sa e dëshirojmë. Ka ditë kur duket sikur gjithçka është kundër teje, por pikërisht atëherë duhet të kujtojmë se asnjë e drejtë nuk duhet të varet nga durimi i pafund i atyre që po e kërkojnë.
Të rinjtë kanë nevojë për mbështetje, jo për akuza. Për solidaritet, jo për gjykime. Për njerëz që qëndrojnë pranë tyre, jo për spektatorë që presin të shohin nëse do të dalin përsëri në shesh.
Nuk mund t’u kërkojmë studentëve të mbajnë të vetëm mbi supe gjithë barrën e ndryshimit. Shqipëria është përgjegjësi e të gjithëve ne.
Dhe nëse sot jemi më pak në rrugë, le të mos jemi më pak në ndërgjegje.
Mos e humbni shpresën, të rinj! Mos lejoni që dhuna t’ju bindë se zëri juaj nuk vlen. Mos lejoni që padrejtësia t’ju bëjë të besoni se nuk meritoni më mirë.
Sepse një shoqëri nuk humbet vetëm kur njerëzit pushojnë së protestuari. Ajo humbet kur pushojnë së besuari se gjërat mund të ndryshojnë.
Unë dua të besoj se Shqipëria mund të ndryshojë. Dua të besoj se një ditë, një student nuk do të ketë frikë të kërkojë të drejtën e tij, se një prind nuk do të shqetësohet për fëmijën që del të protestojë dhe se pushteti do ta kuptojë se qytetarët nuk janë kundërshtarë, por njerëzit të cilëve u detyrohet llogaridhënie.
Mos e fikni shpresën. Mos e braktisni njëri-tjetrin. Sepse Shqipëria ka nevojë për zërin e të rinjve, por edhe për guximin e të gjithë neve.
