Opinion nga gazetarja Elisa Kocaqi
Ajo që ndodhi një ditë më parë në Elbasan, ku drejtori i një shkolle u pa duke hedhur në mënyrë të papranueshme ushqimin e porositur nga të rinjtë, nuk është thjesht një incident i izoluar. Është një alarm i fortë për mënyrën se si disa figura me përgjegjësi publike e kuptojnë pushtetin që u është dhënë.
Nëse një nxënës gabon, ai edukohet. Nëse një i ri sfidon rregullat, ai këshillohet. Por kur një drejtues shkolle zgjedh të reagojë me përçmim, duke shkelur me këmbë ushqimin e tyre, mesazhi që jepet nuk është disiplinë — është poshtërim. Dhe poshtërimi nuk edukon, ai largon, ai zemëron, ai krijon mosbesim.
Rinia shqiptare nuk ka nevojë për shembuj force të verbër, por për modele që frymëzojnë respekt, dinjitet dhe dialog. Një shkollë nuk është vend frike, por vend formimi. Dhe kur frika hyn në dyert e saj, atëherë kemi dështuar të gjithë si shoqëri.
Ky gjest nuk duhet neglizhuar në asnjë moment. Përkundrazi, duhet të shërbejë si një thirrje e fortë për institucionet arsimore: të rishikojnë jo vetëm sjelljet individuale, por edhe kulturën që po ndërtohet brenda tyre. Autoriteti nuk matet me ashpërsi, por me aftësinë për të ndërtuar respekt të ndërsjellë.
Është koha të ndalojmë normalizimin e dhunës së vogël të përditshme, asaj që maskohet si “disiplinë”. Sepse pikërisht nga këto gjeste lindin plagët më të thella në raportin mes të rinjve dhe institucioneve.
Shkollat kanë nevojë për drejtues me vlera, jo për sjellje që i shkatërrojnë ato. Dhe shoqëria ka nevojë të jetë më e qartë: respekti nuk imponohet me përbuzje, ai fitohet me dinjitet.
