Unë e dua Shqipërinë edhe për atë pak det të virgjër që na ka mbetur. Kohët e fundit kam vizituar disa vende ku bukuria e natyrës të lë pa fjalë, por për t’i arritur duhet të ecësh gjatë, sepse infrastruktura ende mungon.
Ndoshta për disa kjo është pengesë, por për mua ishte si të hapësh një dhuratë që nuk është prekur ende nga zhurma e betonit. Ka vende ku rruga mbaron, por bukuria sapo fillon. Si një perlë që fshihet brenda guaskës, edhe këto cepa të Shqipërisë ruajnë një magji që nuk gjendet lehtë.
Do të doja më shumë kujdes dhe investime, por pa humbur shpirtin e tyre. Sepse zhvillimi ka vlerë vetëm kur ecën krah për krah me natyrën, jo kur e zëvendëson atë.
Nga Elisa Kocaqi, gazetare.
