Nga Elisa Kocaqi
Në qytet gjen drita, ndërtesa të larta, zhurmë dhe mundësi për të ndërtuar një karrierë. Çdo rrugë duket sikur të çon drejt një ëndrre më të madhe. Njerëzit vrapojnë gjithë ditën mes punës, trafikut dhe stresit, duke menduar se po afrohen me lumturinë. Por shpesh, në fund të ditës, kthehen në shtëpi të lodhur, pa kohë për veten dhe pa kohë për njerëzit që duan.
Ndërsa në fshat, ndoshta nuk ka aq shumë luks apo para, por ka diçka që qyteti po e humbet dita-ditës: qetësinë. Ka mëngjese me ajër të pastër, njerëz që përshëndesin njëri-tjetrin me zemër dhe darka ku familja ulet bashkë në tavolinë. Ka tokë, natyrë dhe një ndjenjë lirie që nuk blihet me para.
Qyteti të mëson si të mbijetosh. Fshati të kujton si të jetosh.
Sot shumë të rinj largohen nga fshatrat për një jetë “më të mirë”, por jo pak prej tyre e kuptojnë më vonë se kanë lënë pas një pasuri që nuk matet me rroga apo ndërtesa. Sepse lumturia nuk është gjithmonë aty ku ka më shumë beton. Ndonjëherë është aty ku dëgjon zogjtë në mëngjes, ku dera e fqinjit rri hapur dhe ku njerëzit ende kanë kohë për njëri-tjetrin.
Qyteti mund të të japë mundësi. Por fshati, shpesh, të jep shpirt.
