“Sa e rëndë duhet të bëhet zemra e një të riu, që ai të zgjedhë heshtjen e përjetshme në vend të jetës?”
Kjo është pyetja që duhet të na tronditë të gjithëve.
Pas shumë buzëqeshjeve fshihen plagë që nuk duken. Pas fjalës “jam mirë”, shpesh fshihet një shpirt që po mbytet në dhimbje. Ka të rinj që ecin çdo ditë mes njerëzve, por ndihen më vetëm se kurrë. Ata qeshin me të tjerët, por natën luftojnë me mendimet e tyre, si një qiri që digjet ngadalë derisa shuhet.
Jeta ndonjëherë godet fort. Problemet bëhen si zinxhirë që të lidhin frymën, ndërsa vetmia si një dhomë pa dritare ku mendon se askush nuk të dëgjon. Por duhet ta kuptojmë një gjë: asnjë errësirë nuk e ndal lindjen e diellit.
Një i ri që humbet shpresën është si një lule që thahet para se të çelë plotësisht. Dhe sa e dhimbshme është kur një jetë mbaron pa e kuptuar kurrë sa shumë vlente.
Mos u dorëzo për një moment dhimbjeje. Plagët shërohen. Lotët ndalen. Ditët e këqija kalojnë. Edhe deti më i trazuar qetësohet pas stuhisë.
Nëse je duke vuajtur, fol. Mos e mbaj dhimbjen brenda vetes si gur në zemër. Një bisedë mund të bëhet shpëtim. Një dorë e shtrirë mund të rikthejë shpresën.
Dhe për çdo të ri që po lufton në heshtje:
Ti nuk je barrë. Ti nuk je vetëm. Jeta jote ka vlerë më shumë sesa e mendon. Ka njerëz që të duan, edhe kur dhimbja të bind se jo. Mos e fik dritën tënde, sepse dikush ka nevojë pikërisht për atë dritë për të gjetur rrugën.
Elisa Kocaqi/ Gazetare
