Opinion nga Gazetarja dhe drejtuesja e Portalit Lajme24, Elisa Kocaqi
Në përditshmërinë tonë, është bërë thuajse normale të dukemi mirë, edhe kur nuk jemi. Në zyrë, në rrugë, në rrjete sociale — gjithçka duket e rregullt, e kuruar, e buzëqeshur. Por pas kësaj pamjeje, shpesh fshihen lodhje të heshtura, zhgënjime të pathëna, dhe ndjenja që presin një moment për t’u shprehur.
Sa herë kemi parë dikë që duket i fortë, por në fakt po përpiqet të mbajë veten? Sa herë kemi dëgjuar “jam mirë”, kur në të vërtetë nuk është kështu? Edhe në përditshmërinë tonë, zgjedhim shpesh të heshtim: një i ri që nuk flet për ankthin e tij, një vajzë që buzëqesh ndërkohë që përballet me presione të mëdha, një prind që mban brenda shqetësimet për familjen pa i ndarë me askënd.
Kjo kulturë e fshehjes së ndjenjave nuk na bën më të fortë — na bën më të vetmuar. Sepse ndjenjat e pathëna nuk zhduken, ato vetëm grumbullohen. Dhe sa më shumë i mbajmë brenda, aq më shumë rëndojnë.
Nuk është turp të thuash “më dhemb”. Nuk është dobësi të pranosh se nuk je mirë. Përkundrazi, është guxim. Është një hap drejt çlirimit dhe drejt një komunikimi më të sinqertë me veten dhe me të tjerët.
Shoqëria duhet të mësojë të pranojë më shumë vërtetësinë sesa perfeksionin. Nuk kemi nevojë për njerëz që duken gjithmonë mirë, por për njerëz që janë të vërtetë. Sepse vetëm kështu ndërtojmë marrëdhënie më të shëndetshme dhe një komunitet më njerëzor.
Mos u fshih pas një maske. Mos buzëqesh kur të dhemb. Fol. Jepi zë asaj që ndjen, pa frikë nga gjykimi. Sepse në fund, ajo që ka më shumë vlerë është të jesh në paqe me veten — dhe kjo fillon nga sinqeriteti.
