Po na e marrin Shqipërinë copë-copë, si një copë bukë që shqyhet pa pyetur nëse dikush tjetër ka ende uri.
Malet po i grryejnë sikur të mos kenë zemër brenda tyre. Detit po i vendosin gardhe, sikur horizonti të ketë pronar. Pemët po bien njëra pas tjetrës, si ushtarë të lodhur në një luftë ku askush nuk i mbron.
Dhe ne… vetëm shohim.
Shohim si vendet ku kemi qeshur fëmijë po mbulohen nga betoni. Si ajri po bëhet më i rëndë se shpresa. Si toka po shitet më shpejt sesa ruhen kujtimet mbi të.
Një ditë do zgjohemi dhe nuk do kemi më ku të çojmë fëmijët për të parë një lumë të pastër. Do u tregojmë me gisht:
“Këtu dikur kishte pemë.”
“Këtu dikur dukej deti.”
“Këtu dikur merrnim frymë.”
Shqipëria nuk është një trup pa shpirt që mund ta ndani në copa. Është nëna që na ka mbajtur të gjithëve. Dhe kur i merr frymën një vendi, ngadalë po i merr frymën edhe njerëzve të tij.
Na lini një copë qiell pa beton.
Na lini një breg ku njeriu i thjeshtë të mos ndihet i huaj.
Na lini male që të mos duken si plagë të hapura.
Sepse Shqipëria nuk është vetëm për t’u shitur.
Është për t’u jetuar.
