Nga Elisa Kocaqi
Çdo herë që mendoj për Sukun, më vijnë menjëherë në mendje fushat e gjera, aromat e tokës së lagur pas shirave dhe tingujt e fëmijërisë që nuk harrohen kurrë. Ky fshat brenda Bashkisë Roskoveci nuk është thjesht vendlindja ime – është një pjesë e shpirtit tim.
Në Suk, çdo rrugicë ka histori. Kujtoj si loznim me shokët nëpër fusha, si ndihmoja prindërit në korrje, dhe si aroma e bukës së ngrohtë nga furrat e fshatit mbushte shtëpitë. Njerëzit këtu janë punëtorë, fisnikë dhe të edukuar, që ruajnë traditat dhe e duan komunitetin e tyre. Edhe gjatë vitit ’97, kur plumbat binin kudo në vend, Suk mbeti i qetë – pa konflikte, pa frikë, vetëm puna dhe paqja e njerëzve të mirë.
Ky fshat më ka mësuar se bukuria e jetës nuk gjendet në gjëra të mëdha, por në thjeshtësinë e natyrës, në buzëqeshjet e fqinjëve dhe në momentet e përbashkëta që formojnë kujtimet e përjetshme. Për mua, Suk nuk është vetëm fshat – është vendi ku zemra ndalon, ku kujtimet kthehen dhe ku çdo gjë duket e bukur në mënyrën më të natyrshme.
